Ook deed ik mijn best de concurentie met McDonalds aan te gaan. Ik ging om de tafel met Snackpoint topman Roger Gielen. Hij gaf me de vrije hand en ik opende een vestiging in Berlijn. Net na de val van de muur. Volgens Gielen was mijn fout dat ik niet buiten Nederland had mogen opereren. Na twee weken was ik gedwongen mijn project te beeindigen. Ik kreeg geen steun meer van Snackpoint. Het enige overblijfsel van mijn Berlijns avontuur is nog zichtbaar op een muur. Niet op "de" muur.
Mijn project is wel aangeslagen in de trein tussen Berlijn en Dresden. Op eigen kracht heb ik dit gerealiseerd. Maar ik moest het logo veranderen en Snackpoint Nederland wilde niet verder met mij in zee. Gielen verklaarde als volgt: "Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. Als jij Snackpoint in een trein begint, begin ik Snackpoint op Mars" Toen ik over mijn Mars-project begon hing hij op. Dat was het laatste wat ik van ze gehoord heb.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten